Po pierwsze: rury żeliwne znacznie lepiej zapobiegają rozprzestrzenianiu się ognia niż rury plastikowe, ponieważ żeliwo jest niepalne. Nie podtrzymuje ognia ani nie spala się, pozostawiając otwór, przez który dym i płomienie mogą przedostać się do budynku. Z drugiej strony, rury palne, takie jak PVC i ABS, mogą się spalić. Uszczelnienie rur palnych jest pracochłonne, a materiały drogie. Jednak uszczelnienie rur żeliwnych, które są niepalne, jest stosunkowo łatwe w montażu i niedrogie.
Po drugie: Jedną z najbardziej imponujących zalet rur żeliwnych jest ich trwałość. Ponieważ rury plastikowe są instalowane na dużą skalę dopiero od początku lat 70. XX wieku, ich żywotność nie została jeszcze określona. Jednak rury żeliwne są stosowane w Europie od XVI wieku. W rzeczywistości rury żeliwne są wykorzystywane do zasilania fontann w Wersalu we Francji od ponad 300 lat.
Po trzecie: Zarówno rury żeliwne, jak i plastikowe mogą być podatne na działanie materiałów korozyjnych. Rury żeliwne ulegają korozji, gdy pH wewnątrz rury spada poniżej 4,3 na dłuższy czas, ale żaden system kanalizacji sanitarnej w Ameryce nie zezwala na odprowadzanie do systemu kanalizacyjnego ścieków o pH poniżej 5. Tylko 5% gleb w Ameryce jest korozyjnych dla żeliwa, a rury żeliwne instalowane w takich glebach można łatwo i niedrogo zabezpieczyć. Z drugiej strony rury plastikowe są wrażliwe na działanie licznych kwasów i rozpuszczalników oraz mogą ulec uszkodzeniu pod wpływem produktów ropopochodnych. Ponadto gorące ciecze o temperaturze powyżej 160 stopni mogą uszkodzić systemy rurowe z PVC lub ABS, ale nie stanowią problemu dla rur żeliwnych.
Czas publikacji: 25-11-2020
