Jak wykonać badanie przyczepności i badanie cyrkulacji wody | EN877:2021

Rury żeliwnePrzechodzą badania przyczepności oraz cykliczne testy w wodzie gorącej i zimnej zgodnie z normą EN877, przede wszystkim w celu oceny długoterminowej niezawodności i trwałości systemów powłok antykorozyjnych, szczególnie w rzeczywistych warunkach eksploatacji. Testy te zazwyczaj dotyczą powłok nakładanych na wewnętrzne i zewnętrzne powierzchnie rur SML (takich jak żywice epoksydowe, poliuretany i wykładziny z zaprawy cementowej). Badania przyczepności bezpośrednio mierzą wytrzymałość połączenia między powłoką a materiałem bazowym rury żeliwnej. Testy cykliczne w wodzie gorącej i zimnej symulują cykliczne wahania temperatury występujące w rurach podczas rzeczywistego użytkowania, oceniając długoterminową stabilność systemu powłok w warunkach tych zmiennych naprężeń termicznych.

Badanie przyczepności​

Przyczepność powłoki należy sprawdzać wyłącznie na próbkach pochodzących z wyrobów gotowych metodą nacięć krzyżowych zgodnie z normą EN ISO 2409, w następujący sposób:

• próbka badawcza: odcinek o długości co najmniej 100 mm wycięty z powlekanej rury lub kształtki, najlepiej o średnicy co najmniej DN 100;
• liczba cięć: 6;
• odstęp między nacięciami: 2 mm (3 mm dla powłok, których minimalna grubość określona przez producenta jest równa lub większa niż 120 µm);
• Wyniki muszą być zgodne z Tabelą 1.

Tabela 1:

Odporność na cykle temperaturowe

Badanie należy wykonać wyłącznie na próbkach pochodzących z gotowych produktów. Zespół testowy należy poddać 1500 cyklom przepływu gorącej i zimnej wody zgodnie z następującym harmonogramem:

a) (30 + 1) l wody o temperaturze (93 + 2) °C w ciągu 1 minuty, przy stałym natężeniu przepływu,
b) okres odpoczynku i drenażu 1 min;
c) (30 + 1) l wody o temperaturze (15 + 5)°C w ciągu 1 minuty, przy stałym natężeniu przepływu,
d) okres odpoczynku i drenażu 1 min

Temperaturę wody należy mierzyć w punkcie wejścia.Przykład typowego układu testowego przedstawiono na rysunku 3.

Po zakończeniu badania rury i złączki należy natychmiast umyć w celu usunięcia wszelkich plam. Następnie rury należy przeciąć wzdłuż, a wewnętrzne powłoki sprawdzić pod kątem stopnia powstawania pęcherzy i rdzewienia, który nie powinien przekraczać następujących poziomów:

Stopień spęcherzenia: Wymiar 3, klasa 3 zgodnie z normą EN ISO 4628-2:
Stopień skorodowania: Ri 2 zgodnie z normą EN ISO 4628-3.